Blog

Welcome to my blog. Here, I write about things that interest me. Politics, coding, studying, life, or anything else I fancy rambling about. If you're in luck, I may've written it in a language that you understand better than English.

rss_feed

Weekly

Open archief

zol01.jpg

More on that later.

Oh hallo daar! Fijn om te zien dat er weer mensen zijn komen opdagen om mijn blog te lezen. Want vandaag is het een ietwat grotere. Na een lange maand is er enorm veel gebeurd, meer dan ik had verwacht, amai.

Studies

Och wat ben ik opgewonden… Ik heb mijn bachelorproef afgelegd. En ik zou zo graag nu willen zeggen dat ik eindelijk mijn diploma heb, maar de UHasselt laat me wachten tot 21 (22?) februari vooraleer ik mijn punten ken. En ik loop niet graag al te ver vooruit op de zaken, maar ik vermoed toch dat ik geslaagd ben, of ik moet toch iets fataal gedaan hebben dat me volledig ontglipt is.

Nu, geslaagd of niet, 't is allesbehalve het einde van mijn academische "carrière". Wij Belgen hebben de gewoonte om nog enkele jaren verder te studeren om een licentiaat te behalen, tegenwoordig de "masteropleiding" genoemd dankzij de Europese eenheidsworst.

Mijn proefschrift handelde in "abstract state machines". Maar ik ga niet al te veel verklappen, want alle informatie is beschikbaar in de blogpost die het allemaal omvat. Dus ga zeker eens kijken als de goesting er is!

Over ovens en warmte

Kijk, wij hebben zo'n combioven die dubbelt als microgolf en oven. En daarom had mijn moeder ons zo'n harde plastieken kap gegeven die we over onze borden konden zetten, zodat het eten niet rondspettert tijdens het opwarmen. Gewoon een doorzichtige plastieken stolp.

Nu, ik laat dat ding in de "oven" staan als ik het niet nodig heb, omdat het anders toch maar in de weg staat. D'er zit ook een lamp in de oven die aangaat zodat je altijd kunt zien of er iets instaat.

Jonathan en ik wilden dus op een avond beginnen te koken, en daarvoor hadden we de oven nodig.
Moet ik nog verdergaan?
Jonathan had dus de oven aangezet zonder te kijken of dat ding erin stond, en plastic kan niet zo goed tegen hoge temperaturen. Het resultaat was dat de stolp smolt in de oven, en die ziet er nu zo uit:

jonathan-oven.jpg

Voedingssupplementen

DAT WERKT NIET.

Een beetje backstory: Mijn moeder neemt nogal veel voedingssupplementen, en misschien heeft ze dat wel nodig met haar levensstijl. Ik probeer een gezond leven te leiden door gebalanceerd te eten (met porties fruit en groenten, een vlezeke enz.) en door dagelijks een tiental kilometer te fietsen.
Echter, mams is er heilzaam van overtuigd dat ik die supplementen moet nemen, want concentratie en vitaminen yadda yadda. Kort gezegd: Volgens mijn ma zit de sleutel tot slagen in een dikke ampul en ik ben niet akkoord.

Deze addendum is dus voornamelijk gericht aan moederlief, want voor de examens besloot ze om mij te "verwennen" met de volgende reeks toffe dingen: pills.jpg

Je ziet het misschien: Maar daar zitten dus ook gigantische ampullen bij met tonnen vitamine C, wat ik ook echt nodig heb want ik drink sinaasappelsap bij de vleet. Inclusief meer dan 3× de dagelijkse dosis aan vitamine A, B en D.

Ik wil eventjes gewoon de wereld insturen dat deze supplementen vooral een hoop vitaminen bevatten. Maar vitaminen, contrary to popular belief, zijn niet superheilzame voedingsstoffen zoals vaak wordt aangenomen. Zie je, het menselijk lichaam neemt op wat het nodig heeft, en de rest wordt er terug uitgehaald. Zo gaat dat ook met vitaminen.

Het schadelijke aan deze mega-vitaminedosissen, is dat sommige vitaminen wel degelijk in een overdosis in het lichaam kunnen voorkomen. Daarom luidt het (informele) advies van mensen die diploma's in de materie hebben:

Met een evenwichtig en gevarieerd eetpatroon zijn voedingssupplementen overbodig, en het gebruik ervan wordt daarom afgeraden. Voor risicogroepen (zwangeren, kinderen, mensen die borstvoeding geven) kan een tekort echter soms wel beter aangevuld worden met een supplement. In dat geval dient steeds een arts geraadpleegd te worden.

En neen, Mehmet Öz op TV gekeken hebben is NIET wat ik met die laatste zin bedoel. Ik bedoelde een echte dokter, die persoon die je moeder belde als je met griep in bed lag en met zo'n zwart koffertje langskwam.

Deze korte rant werd mede mogelijk gemaakt door de faculteit Bio-ingenieurswetenschappen van de Universiteit Gent en door mijn aversie van kwakzalverij in het algemeen.

In het ziekenhuis

Juist ja, die foto in het begin.
In één zin: Mijn wijsheidstanden moesten eruit.

Op 1 februari ben ik opgenomen in het ZOL in Genk. Ik had een maand geleden Röntgenfoto's laten maken bij de dienst mond-, kaak- en aangezichtsheelkunde (MKA), en mijn onderste tanden stonden loodrecht op m'n gebit, klaar om de rest van de rij volledig uiteen te duwen:

teeth.jpg

De tanden in de bovenste rij stonden schuin, maar zouden geen oppervlak meer hebben om op te kauwen en nutteloos worden. Dus: Alle vier d'eruit.

Met een beetje nervositeit ga ik me met Jonathan en m'n opa inschrijven voor de dagkliniek. We moesten er om 09:30 zijn, maar we hebben toch nog ~40 minuten moeten zitten in de wachtzaal. Niet onoverkomelijk lang.

Mijn opa had de krant meegenomen, en als het onze beurt is, vraagt een verpleegster of ze eventjes de krant mocht lenen, want blijkbaar stond er iemand van de MKA in. Na vijf minuutjes erin te kijken mag ik naar pre-op.

Ik krijg mijn operatieschort, en ik word herhaaldelijk naar mijn gegevens gevraagd, kwestie van de juiste persoon te hebben.
Nu misschien het vervelendste moment: Mijn infuus aanleggen. Gelukkig heb ik een oudere verpleegster en ouder ⇒ meer ervaring in mijn gedachten. Mijn broer had z'n 4 tanden al eens laten trekken, en toen mislukte het steken zo vaak dat z'n hand uiteindelijk blauw zag vooraleer het erin zat.

Ik had niet zoveel pech, maar m'n ader stortte wel in toen ze het inbracht, en dat voel je jammer genoeg fel.
Jonathan merkt op dat ik van de stress snel en nodeloos begin te praten. Ik kan ook niet zo goed tegen een infuus laten leggen. Uit bezorgdheid vraagt de verpleegster of ik denk dat ik ga flauwvallen, maar zo erg is het bijlange niet. Het doet gewoon pijn, maar ik kan nog wel lachen:

zol02.jpg

Na een kwartiertje wachten gaat de deur opnieuw open, en is het voor mij tijd. Bah. Ik moet afscheid nemen van m'n opa en Jonathan en wordt dan het operatiekwartier ingerold.

Hier wordt ik van mijn groot bed op een veel dunnere operatietafel verplaatst. De anesthesiste legt ook de narcose aan via het infuus. Ik krijg nog een masker op, maar da's gewoon pure O₂.

"Ge gaat u seffens wat duizelig beginnen voelen, da's normaal, da's de anesthesie die begint te werken." En na een vijftal seconden is het zover. "Ah ja, ik merk het. Allee, tot ziens hè!" zeg ik nog, vooraleer de verdoving mij overmant. En tot zover mijn leven met 32 tanden.

Terug wakker lig ik op recovery, om terug stilletjes bij m'n positieven te komen. Ik voel dat m'n mond nog steeds erg verdoofd is. Er hangen ook een reeks draadjes uit m'n mond, en m'n eerste gedachte is dat dat m'n hechtingen waren. Sorry hoor, maar ik kon toen allesbehalve logisch nadenken.

De verpleger die toezicht houdt komt mij vragen hoe het gaat, en plaatst nu ook een ijsmasker op m'n gezicht om de zwelling tegen te gaan. Hij laat ook een dikke spuit zien waarin vier tanden zitten, mijn wijsheidstanden. Zo blijf ik dan ook nog een tijdje liggen. Ik probeer mijn ogen open te doen, maar ik hou het amper vol. Er worden soms andere patiënten binnengerold. Ondertussen probeer ik mezelf wat redelijke gedachten bij te brengen, maar na enkele minuten geef ik er al de brui aan. Lukt toch niet.

Na een tijdje mag ik ook vertrekken, en na bijna te botsen met een ander ziekenhuisbed in verplaatsing, word ik op een andere kamer gezet.
Binnen vijf minuten zie ik ook Jonathan en mijn opa weer, en dat voelde enorm goed. Ik kon nog altijd niet tegoei spreken en ik zag er nog steeds uit als… wel, zoals iemand eruit ziet die net geopereerd is:

zol03.jpg

Jonathan blijft constant over mij wrijven, zo'n lieverd. Na nog een tiental minuten komt de verpleger de… tampons uit m'n hond halen. Jep dat waren tampons. Daarvoor diende die draadjes dus. Het was duidelijk geen overbodige luxe, want ze waren enorm bebloed. (en ik zou nog tot 10 februari elke nacht een beetje "nabloeden")

Wat nu volgt is enkele uren de narcose proberen te overwinnen. Ik kan nu ook zelf mijn armen een beetje bewegen, zodat ik Jonathan door z'n haar kan krabben.

Als ik naar het toilet ben gegaan, komt een verpleegster ook mijn infuus uittrekken, eindelijk. Ik had er wel niks meer van gevoeld na de operatie.

De verpleegkundige dienst ontslaat mij nu van de opname, maar ik moet nog wachten totdat de chirurg mij ontslaat, because reasons. Na toch zeker 3 uur wachten komt hij me (in een supersnel Hollands accent) uitleggen wat ik nog moet doen.

Ik had ondertussen mijn kleren al aangedaan, en met de hulp van Jonathan probeer ik naar de uitgang van het ziekenhuis te gaan op eigen kracht. Als ik op het gelijkvloers begin ik braakneigingen te krijgen, dus ik zet mij snel neer in een zeteltje, en doe ik mijn jas en sjaal uit.
Mijn lichaam kan het duidelijk nog niet tegoei aan, dus Jonathan gaat voor mij een rolstoel halen. En na het parkeerticket te valideren, brengt mijn opa ons terug naar Bilzen.

Met een enorm licht hoofd probeer ik een klein chocowafeltje te eten (in de kleine stukjes die Jonathan voor mij sneed) om mijn pijnstiller te kunnen slikken. En na een enorm verkwikkende nachtrust was ik heel blij om te zien dat het niet beter kon gaan; ik had praktisch geen pijn en ik kan al terug normaal eten, zolang het niet al te veel druk op m'n gebit zet. De negentiende moet ik terug voor controle, maar dat zal meer een formaliteit zijn als ik zo goed vorder.

Ik heb de dagen erna toch nog wel veel gehad aan mijn pijnstillers, zeker 's ochtends doet het aardig pijn. Maar de zesde ben ik opgestaan zonder al te veel te voelen, gelukkig maar. Mijn mond kan ik wel niet meer zo ver opensperren, ik vermoed dat het wel zal weggaan. Ik denk dat alles supergoed in orde zal komen. Hoera!

Nieuwe functie: Weekly-archief!

Hij is er eindelijk. Alle vorige weeklies kunnen vanaf nu geraadpleegd worden in het grote weekly's-archief. D'er staat vanaf nu een knop bovenaan elke Weekly. Ze zijn chronologisch gesorteerd, en beginnen vanaf de oudste. Ik heb ook de accentkleur gewijzigd naar blauw, omdat dat beter strookt met wat mensen als een hyperlink aanzien.

Deze week…

Begint het nieuwe semester! Yay.

Praktisch al mijn lessen zullen dit semester doorgaan in het Technologiepark van de UGent, in het iGent-gebouw, met de "i" voor "informatica". Ik heb het misschien al eens laten zien, maar dit is het (nogal grote) gebouw:

t-park.jpg

De rest zal moeten wachten tot de volgende zondag. Fijn nieuw semester iedereen!

I made a blog

Jan. 27, 2018

If you're reading this, then that means I have succeeded in creating a blog system for my beautiful website. (And also, that Gitar a pretty "presentable" thing is, as of now)

You know it: This means that from this day, I too, will be participating in the creation of the written word. This is coloquially named "blogging".

For the weekly readers this might sound like a joke, because I've been "blogging" for a while now. But this is first permanent blog post, so I'm still saying I started now.

This is one of those meta-posts. I'll ...

📚 Read on

2017; the best year of my life

April 12, 2018

Yeah sorry… But as of writing, I'm up to my neck in work. I'll get on the English translation when I've got some more time, pinky promise.

📚 Read on
Never miss an update again.

Getting info on updates to blog posts, major website changes, and other important news items is now easy and convenient with RSS.