Blog

Welcome to my blog. Here, I write about things that interest me. Politics, coding, studying, life, or anything else I fancy rambling about. If you're in luck, I may've written it in a language that you understand better than English.

rss_feed

Weekly

Open archief

't Wordt wel degelijk een monthly

Zeker nu er de voorbije weken opnieuw niet enorm veel gebeurd is, ben ik er wel zeker van dat ik er gewoon een monthly van ga maken. In deze monthly gaat het zelfs maar exclusief over de CSC, dus ja.

Cyber Security Challenge

In de vorige weekly monthly kon ge lezen dat we eind maart naar Brussel zouden gaan omdat ons team zich wist te kwalificeren.

De ochtend

Om half zes uw nest uit, dat doet niemand graag, maar we hebben het toch maar gedaan. Jonathan en ik hadden onze valiezen de vorige dag al gemaakt zodat we nu vlot konden vertrekken.

Ik had verwacht dat we tussen "werkend Vlaanderen" in de trein naar de hoofdstad zouden zitten, maar 't was toch redelijk rustig op de trein.

Het was ook al lang geleden dat ik nog eens écht in Brussel ben langs geweest. En eigenlijk nog niet lang genoeg, ik heb het niet zo op Brussel, maar seffens meer daarover.

Eenmaal uit Brussel-Centraal moest ik mij nog efkens oriënteren want we waren langs de "verkeerde" uitgang uit het station gekomen. Ik had de vorige dag al gekeken hoe we moesten lopen maar een kompas bood genoeg soelaas. En dan begon de lange tocht naar de Europese wijk.

Wat direct opvalt in Brussel is dat je als voetganger niet welkom bent. De trottoirs zijn maar dun, en de auto's rijden kriskras door elkaar, in het centrum van de stad. Jonathan klaagt ook snel over de luchtvervuiling die z'n keel irriteert. Daar had ik toen nog geen last van (buiten dat je de auto's natuurlijk ruikt) maar na een tijdje begon het mij ook te prikkelen.

Ik heb toch een mooie foto genomen van het federaal parlementsgebouw:

parlement.jpg

Toen we aan Schuman stonden was ik van de indruk dat mijn vrienden al aangekomen waren, dus stapten wij ook door naar de kazerne.
Eenmaal daar aangekomen vroeg ik mij af waar ik binnen zou moeten gaan. Nog geen CSC-wimpel aan de voorkant of zo, rien. Ik had bijna aan de voordeur aangebeld maar gelukkig vonden we nog een plattegrond waarop werd aangemaand om langs de rechterzijde binnen te komen.
Nu konden we naar binnen. Of ja, eerst de controle hè. Wij hadden onze valiezen bij dus we moesten eventjes door onze vuile was woelen voor de zekerheid. Alhoewel ik me toch afvraag welke terrorist zoveel moeite zou doen om via deze wedstrijd binnen te geraken. Maar enfin.
Jorrit werd trouwens tegengehouden, en omdat we onze rijksregisternummers op voorhand hadden moeten indienen, hebben we nu sterke vermoedens dat Jorrit op een nationale veiligheidslijst staat. Hmmm…

We kregen ook een sportzakje met een belachelijke hoeveelheid stylo's in. En een t-shirt. Yay.
Na een tijdje kwam Maarten ook ineens binnengesijpeld, samen met de rest. Die waren dus niet voor ons aangekomen. Nu ja, maakt niet uit, ik denk dat iedereen ondertussen nogal honger had, dus we zochten ons allemaal een tafeltje om daarna eens te gaan zien wat ze voor ons hadden klaargemaakt.

Het was een militaire kazerne dus verwachtte ik mij aan militaire voedingsgewoonten: Een (oude) refter met lange tafels, en een lang buffet waarop voedsel te vinden was. Niet al te chic, maar wel voedzaam en moraalverhogend, als ik het zo mag zeggen. Een leger marcheert op z'n maag, denk ik dan.

Whoops, nee dus. Aan enkele tafels op de eerste verdieping stonden mandjes met mini-croissants, maar gewoon boterhammen met beleg waren spoorloos. Niet veel soeps (en nee, soep was er ook niet), toch niet om om 05:30 op te staan om maar op tijd te zijn.

Ach ja, ik had er wel een beetje op gerekend. Dus ik vul het "ontbijt" maar zelf aan met wat chocoladekoekjes om op krachten te komen. Jorrit is sowieso al geen ochtendmens, dus dat ontbijt was zeker geen hulp.

De middag

Nu begon de pre-finale, met enige vertraging. Ze hadden gezegd dat je genoeg had aan een GSM en pen met papier, en dat was wel waar. Soort van.

Van dat "Cyber"-gedoe bleek niet veel meer over te schieten. Wat we kregen was een stel papieren met allerlei raadsels op, of verwijzingen naar de op te lossen raadsels.

Ik moet het echt zeggen: Dat was een teleurstelling. De reden dat we hieraan meedoen is omdat dit een wedstrijd hoort te zijn binnen ons vakgebied, de informatica.
Om het even in perspectief te plaatsen: Ons team bestond uit mezelf, Jorrit en Jonathan. En die laatste is student industriële chemie, dus feitelijk zou hij niet ál te veel kunnen bijdragen. Blijven dan nog twee mensen die ook informatica studeren. Toch bleken we in staat om evenveel punten te scoren als het team van Jeroen, Joris, Maarten en Mannu, vier eindejaarsstudenten informatica. Om maar een idee te geven van hoeveel je had aan de "vereiste" vakkennis.

Het is misschien een beetje zoals mijn prof informatiebeveiliging had gezegd enkele weken geleden:

Now, the word "cyber" wouldn't normally have meant anything, were it not for the fact that one day, a journalist probably looked at some programmers, and decided "cyber" was an appropriate term for whatever they were doing, and now almost everyone assumes when a word is prefixed with "cyber", it has something to do with computers.

Ik heb dat allemaal achter mij gelaten, omdat ik toch het beste van mezelf wilde geven, in de hoop dat Infora misschien, hééél misschien, toch nét kon meedoen aan de namiddagwedstrijd. Maar het mocht toch niet baten, en we strandden op de zoveelste plaats, ik weet het niet meer precies. Dat vond ik nog niet zo'n teleurstelling, we hadden ons daar al op voorbereid.

De lunch bestond uit een variatie van belegde broodjes, met bordjes waar je je duim door kon steken om ze vast te houden, nog nooit gezien. Ondertussen moesten wij al opkrassen van onze tafel voor de finalisten plaats te gunnen (vergeten te zeggen: Ze hadden niet genoeg tafels/plaats voorzien voor de gekwalificeerde teams). Na een beetje te keuvelen gingen we dan maar naar het auditorium voor uitleg over het fameuze "CSI-spel". Beeld je even Cluedo in. Zoiets was het dus.

De bedoeling was dus om een bankroof uit te pluizen. We kregen een korte introductie en daarna hadden we vier uur de tijd om te ondervragen en de puntjes op de i te zetten.

Weet je nog hoe ik zei dat van dat "Cyber"-gedoe niet veel meer over bleek? Wel nu dat ook, maar in het kwadraat. Dit had eigenlijk geen hol meer te maken met informatica. Misschien nog net het feit dat we "informatie" moesten verzamelen, maar als je een student criminologie was, dan had je vandaag op de CSC de hoofdprijs in het "CSI-spel" kunnen wegkapen.

Het einde

Op het einde hadden we toch een redelijke case opgebouwd, en waren we toch zeker van ons stuk. En het moment brak aan om de antwoorden in te dienen.

Toen dat gebeurd was, werd het volledige plot onthuld. Dat was pas op sommige plaatsen echt van de pot gerukt, vooral de "affaire" was zo belachelijk dat het niet meer grappig was.

Ik ga dat nooit meer vergeten, toen ik vroeg naar die relatie tussen de boekhoudster en een andere kwal:

That affair is a dead end.

Dat werd ons gezegd op het einde. Niet meer achter die affaire gaan zoeken, want dat maakt toch niet uit.

Oh en wat bleek? Zonder enige aanleiding had iemand expres haar aanwezigheid toegevoegd om haar meer geld bij te steken. Ah ja, 't lag er toch vingerdik op zeker! Ge wist toch van die affaire?
Ja jong, als uw eigen personages nog niet hun rol tegoei kunnen spelen en u op zo'n manier laten dwalen, moogt gij het ook eens meespelen.

Dus wij hadden haast alle vragen fout, en zouden met lege handen terugkeren.

Ik kan normaal echt wel tegen mijn verlies, en ik ben ook al geen competitief type. Jonathan is op dat vlak het tegenovergestelde, maar hij bleek een stuk minder problemen met dit alles te hebben dan ik. Oh well.

Het diner was in een soort "deftige" zaal, en was toch wel lekker. Daar kon ik toch wel wat beter van genieten. 't Was wel opnieuw in van die "duimbordjes" en met één hand eten is toch een hele uitdaging, maar het ging nog net. Maarten besloot om al voor ons terug te gaan om op tijd terug in Hasselt te zijn voor zijn hobbyverplichtingen.

In de trein hebben we nog goed kunnen lachen om de meest banale dingen, inclusief een live-verslag van de VRT aan het Europees parlementsgebouw, van die dingen.

Misschien lijkt het wel alsof ik die dag niet leuk vond, maar da's niet waar; het zien van mijn vrienden heeft mij veel goed gedaan, zoals het altijd doet. Natuurlijk was het fijn geweest als ik iets meer dan een turnzakje had kunnen meenemen, maar 't leven is toch écht wel te kort om daarover te kniezen.

Ik heb zelf niet al te veel beeldmateriaal gemaakt. Maar gelukkig heeft de VRT toch een ploegje uitgestuurd, en die hebben toch wat beelden kunnen maken, die je hieronder kunt bekijken.

Dat was deze maand. Volgende maand opnieuw, waarschijnlijk zit er iets in van D&D?

I made a blog

Jan. 27, 2018

If you're reading this, then that means I have succeeded in creating a blog system for my beautiful website. (And also, that Gitar a pretty "presentable" thing is, as of now)

You know it: This means that from this day, I too, will be participating in the creation of the written word. This is coloquially named "blogging".

For the weekly readers this might sound like a joke, because I've been "blogging" for a while now. But this is first permanent blog post, so I'm still saying I started now.

This is one of those meta-posts. I'll …

📚 Read on

2017; the best year of my life

April 12, 2018

Yeah sorry… But as of writing, I'm up to my neck in work. I'll get on the English translation when I've got some more time, pinky promise.

📚 Read on
Never miss an update again.

Getting info on updates to blog posts, major website changes, and other important news items is now easy and convenient with RSS.