Notepad of a student

Blog

Welcome to my blog. Here, I write about things that interest me. Politics, coding, studying, life, or anything else I fancy rambling about. If you're in luck, I may've written it in a language that you understand better than English.

RSS

Monthly

Open archive

Hoe lang is het geleden dat ik nog eens een weekly gepubliceerd heb? Van mei is het geleden denk ik. Foei ik. Maar nee, 't is ook een drukke periode geweest hoor. Om het ietwat overzichtelijk te houden, ga ik "de hoofdpunten" in chronologische volgorde afgaan.

Vaccinatie

Via QVAX kreeg ik midden juni een SMS dat er een vaccin voor mij beschikbaar was. Ik was nog in Gent, maar heb me opgegeven om de volgende ochtend in Lanaken te zijn voor mijn prik. En zo geschiedde natuurlijk!

In Lanaken ging het vaccineren opmerkelijk vlot. Er was wel een wachtrij buiten maar die was binnen de kortste keren weggewerkt. Binnen mocht ik direct doorstromen naar het 'kotje', waar ik mijn prik 'droog' kreeg; zonder vochtig maken en zonder pleister, maar dat was ook niet nodig want het bloedde nog niet eens. Ik was wel onder de indruk van hoe vlot het ging.

Ik ben diezelfde dag nog terug naar Gent gereisd. Alhoewel de prik eerst geen pijn deed, begon ik die na een tijdje wel te voelen.
Tegen dat ik op mijn gemak in Gent was begon ik mij wel ziekjes te voelen, maar bijlange niet zo ziek als toen ik ook besmet was met het echte coronavirus. Soit, ik ben nu ondertussen ook de tweede keer (en dus volledig) gevaccineerd. En met mij een groot aandeel van België, genoeg om volgend jaar weer voltijds naar de unief te mogen gaan, want de lessen worden weer op de campus georganiseerd.

Boke

Leeswaarschuwing: De volgende tekst kan gevoelig liggen.

Op woensdag 23 juni werd ik in mijn bed opgebeld door Niels. Ik sliep nog, dus ik was te laat om op te nemen. Direct daarna rinkelt de GSM van Jonathan, opnieuw Niels. Het was al duidelijk dat het hoogdringend was, want zo heeft Niels nog nooit gebeld. Jonathan geeft mij z'n GSM door, en wat ik eigenlijk al ergens wist, werd bevestigd:

"Ik heb slecht nieuws. Boke is gestorven."

Tijdlijn

Dinsdagavond 22 juni. Zoals gewoonlijk gaan de hondjes nog even naar buiten voor hun plasje. Posh en Pippa doen dat ook, behalve Boke, die volgens Niels nog geen aanstalten heeft gemaakt. Het wordt later en herhaaldelijke pogingen draaien op niets uit. Nochtans staat haar buik fel gezwollen. Niels vraagt aan Daan om voor te gaan slapen ze nog één keer te laten proberen, maar niks.

Het is woensdagochtend, 07:30. Opa en oma zijn net wakker geworden, en de hondjes zijn ook wakker. Met Boke is er echter iets mis. Enfin, achteraf is dat natuurlijk makkelijk praten, maar haar gedrag was toch anders dan normaal.
Volgens mijn grootouders liep ze continu over en weer tussen de living en de berging, doelloos maar niet op haar gemak, hevig hoestend. Da's zeker niet de normale doen van Boke, die liever gewoon ergens achterin kruipt en op haar gemak blijft liggen. Boke zelf zal ongetwijfeld al lang pijn geleden hebben, meer dan anders.

08:00. Oma en opa zijn bezig met hun ochtend, tot Pippa ineens hevig bij oma komt blaffen, "net alsof die mij kwam roepen." Oma volgt Pippa naar de berging, waar Boke ondertussen bloed heeft opgehoest. Ze is door haar pootjes gezakt, na een onnoemelijk lange doodstrijd. Oma haalt opa erbij, maar die kan ook niet veel verrichten.

Volgens Niels had oma hem dan deze ochtend wakker gemaakt, en zei ze dat er iets ernstigs met Boke aan de hand was. Niels is toen naar onder gegaan, en heeft Boke aangetroffen met schuim en bloed op de mond. Compleet in paniek, zo zei hij, voelde hij nog aan haar hartje om een hartslag waar te nemen, en meende die ook nog te voelen. Hij heeft dan nog naar de dierenarts gebeld voor hulp, maar die zei dat ze Boke zuurstof direct moesten kunnen toedienen, wat niet mogelijk was van thuis. Maar het mocht (hoogstwaarschijnlijk) toch niet baten, want Niels zei dat hij die hartslag meende te voelen door de hevige adrenaline van het moment. Boke kon niet meer gered worden.

08:30. Iedereen in Lanaken is ondertussen op de hoogte van het onheil dat Boke is overkomen.

09:00. Niels belt mij op met het slechte nieuws. Ik besluit om de eerstvolgende trein naar Limburg te nemen. Ik neem weliswaar mijn laptop mee, maar ik ga toch niks werk verrichten vandaag.

Tegen 13:00 kom ik aan in Lanaken. Pippa staat mij buiten blij op te wachten, maar 't is voor één keer niet wederzijds.
Ik kom binnen en geef iedereen een knuffel, we zijn natuurlijk allemaal fel aangedaan. Boke hebben ze opgebaard op haar kussentje, onder een handdoek.

En daar lag ze dan. Haar lichaam was al verstijfd. Er lagen een paar keukenrolletjes onder haar mond, omdat daar continu vocht uit kwam. Dat zou nog de rest van de dag zo zijn.

Het is zwaar om dat te moeten zien. Direct haal ik mij mooie momenten voor die we samen hebben gehad, en momenten die ik nog graag met haar had willen doorbrengen. Gewoon stomme dingen zoals op de zetel een film kijken of gaan wandelen.

Vooral Noortje heeft het moeilijk gehad, en is lang niet naar beneden gekomen.

Tegen vijf uur zijn we naar het dierencrematorium in Bilzen vertrokken met Boke. We hebben daar een mooie urn gekozen met haar vachtkleur. Ik heb daar ook nog fel gehuild, heel fel. Het was het laatste moment dat ik Boke in mijn leven zou kunnen aanraken, en dan moest ik haar echt loslaten.

En ik wéét dat dit beter is voor het beestje, dat het niet meer afziet. Maar toch doet het pijn om ze af te moeten geven, zo bruusk en zo erg.

toch een mooi plaatsje gekregen bij ons in de living:

boke-altaar.jpg

Ergens is het zelfs een beetje toepasselijk; Boke was altijd al verzot op donkere hoekjes, waar ze zichzelf in kon wegmoffelen. Als ze het zelf kon zeggen, denk ik dat ze zelf ook voor zo'n urn had gekozen.

Ik hoop toch dat Boke in haar korte leven van nog geen zeven jaar gelukkig is geweest bij ons. Ze was altijd door het dolle heen als ze mee kon gaan wandelen, het kleine stumpertje dat de grote wereld mocht gaan verkennen.

We wisten natuurlijk al langer dat haar hartklep lekte door de hartruis, dus dit was onvermijdelijk. Toen ik een week geleden nog in Lanaken was voor mijn vaccin vond ik al dat Boke er slechter aan toe was dan anders. Ze moest met regelmatig fel hoesten, en diep, haar hele lijfje schudde mee. Als ik nu naar de meest recente foto's kijk zou ik zweren dat ze er al uitgeput uitzag, maar da's ook maar achteraf gezien hè.

Inteelthonden

Ik heb het niet zo in detail verteld voor mijn plezier, integendeel. Ik moet ook geen kliks of dergelijke zever hebben, ik hou dat toch niet bij.

Ik heb dat nu net geschreven om aandacht te vestigen op een maatschappelijk probleem: Broodfokkers die continu honden blijven intelen voor raszuiverheid te bekomen.

Boke is hier namelijk een slachtoffer van, en leed al geruime tijd aan vaak voorkomende inteeltziekten:

Door een lekkende hartklep trad er vochtuittreding op in Bokes longen, hetgeen haar op gruwelijke wijze fataal geworden is.

En zij is niet de enige. Vele rashonden (of beter gezegd, ingeteelde honden) lijden aan deze ziektes die het gevolg zijn van die genetische wanpraktijken. (En dit geldt niet enkel voor honden, ook met katten wordt inteelt bedreven, met gelijkaardige gevolgen.)

Broodfokkers dragen hier momenteel de grootste verantwoordelijkheid voor. Voor "de beste vriend van de mens" hebben deze mensen opmerkelijk veel schijt aan die dieren. Ze zien honden niet als dieren met gevoelens, maar als geldbronnen die toch niet kunnen zeggen hoe ze zich echt voelen. Een snelle zoekopdracht voor broodfokkers levert honderden artikelen op over dierenmishandeling, socialisatieproblemen, pups die enkele dagen na aankoop sterven, …

In afwachting van een totaalverbod op broodfokkers moeten we zelf het heft in handen nemen. Dus, zijt ge op zoek naar een nieuw huisdier in België, ga dan gewoon nooit naar een broodfokker, maar naar een asiel. Zo kunnen we dat oneervolle beroep doen uitsterven.
In België kunt ge terecht op https://www.adopteereendier.be voor Vlaamse asielen en https://jadopte.be voor Waalse asielen. Typisch Belgisch dat we twee websites voor hetzelfde hebben natuurlijk, maar beiden zijn wel goed toegankelijk en verwijzen enkel door naar erkende asielen.

Kersen plukken

Naar jaarlijkse traditie ben ik op vier juli weer kersen gaan plukken. Nu ja, 't was bijna van 'moeten'. Door het "foute weer" van de voorbije maanden hebben de kersen het hard te verduren gekregen. De krieken daarentegen hebben bij dit weer net wél baat. Hoe is zoiets mogelijk?

Misschien herinnert ge u nog mijn infograkriek van vorig jaar nog, waarin ik de stevigheid van de kers en de kriek vergeleek; een kriek is veel zachter dan een kers.
Dat komt omdat een kriek vanbinnen niet zo opgevuld is als een kers. Een kriek neemt minder vocht op, en is dan ook wat dieproder van kleur.

Dat is echter enkel als het weer ook naar behoren is. Door de vele regen hebben de kersen (én krieken) veel meer water opgenomen dan normaal. Maar omdat kersen sowieso al stevig staan, is dat teveel water voor de schil, die letterlijk door opspanning kapotspringt. De schil groeit pas als er voldoende zon is. Het gevolg hiervan is natuurlijk een gebarsten kers:

d753c2a3-daf7-11eb-b07d-02b7b76bf47f.jpg

Nu, op zich is een gebarsten kers volkomen veilig om te eten, zelfs de smaak blijft behouden. Maar mensen willen in de winkel enkel perfect fruit kopen5, dus voor telers zijn deze kersen enkel nog bruikbaar voor confituur, en dat brengt een stuk minder op.
Een groter probleem is dat een gebarsten (of 'gekloofde') kers vatbaarder wordt voor schimmels, met name de Moniliaschimmel, die gemakkelijk kunnen binnendringen langs zo'n opening. Eén beschimmelde kers kan met al die barsten een volledige twijg infecteren, waardoor ze oneetbaar worden.
En die rot kunt ge letterlijk ruiken als ge onder de boom staat, zo wijdverspreid is ze.

De krieken waren dit jaar enorm groot: Doordat ze meer 'speling' hebben op hun schil, hebben ze zich met gemak kunnen volzuigen zonder te barsten. Grote, zoete, zure krieken, helemaal mijn ding.

Maar het moet gezegd worden dat dit niet normaal is natuurlijk, en dat de klimaatramp duidelijk een negatief effect heeft op het weer. Wie nu nog kersen denkt te kunnen gaan plukken is eraan voor de moeite, ook al horen ze normaal gezien op dit moment in volle bloei te staan. Enkel de 'latere' rassen zullen het mogelijks kunnen overleven. Maar ik hou mijn hart vast voor de komende jaren.

De klimaatramp

Brengt me trouwens naadloos bij het volgende puntje: De klimaatramp die ongestoord verdergaat. Het laatste klimaatrapport van de Verenigde Naties kan worden samengevat als: "Tegen dit tempo zijn we op weg om binnen twee decennia al onze levens onomkeerbaar te verneuken." Een beetje logisch natuurlijk als het toppunt van klimaatbeleid neerkomt op waardeloze akkoordjes smeden die op geen reet trekken, boekhoudkundige trucs bedenken om te bepalen welke CO₂-uitstoot meetelt als CO₂-uitstoot (???) en klimaatvriendelijke energiebronnen zo snel mogelijk vervangen worden door gesubsidieerde aardgascentrales.

België kreeg deze zomervakantie een voorsmaakje van wat ons te wachten staat, meer bepaald in Wallonië. Het noodweer liet zich door niks of niemand tegenhouden en vernietigde huizen, dorpen, steden, mensenlevens. Omdat ik niet kon gaan helpen met de examens heb ik maar €50 gedoneerd aan het Rode Kruis, maar zoiets kan ik (kunnen wij) niet blijven doen. De echte verandering zal van bovenaf moeten komen.

Ik zou kunnen zeggen wat ge allemaal moet doen (of beter gezegd, niet meer mag doen) om uw ecologische voetafdruk te verkleinen, maar zolang het Vlaams, Belgisch en Europees niveau nog niet de moeite doen om een daadkrachtig beleid te voeren is het voor individuen toch maar vechten tegen de bierkaai. Zelfs de UGent (!), die zich graag op de borst klopt wat betreft progressieve doelstellingen, besliste onlangs om 4.000m² bos te kappen. De inspanningen die we met z'n allen leveren, worden nog altijd met een enkele pennenstreek compleet ongedaan gemaakt. Leg dan nog maar eens aan iemand uit waarom minder vlees eten goed is voor de planeet. Ja, van zo'n zaken kan ik heel moedeloos geraken.

Examens

En het woordje "moedeloos" brengt mij op zijn beurt bij het volgende punt: De examenperiode van deze zomervakantie! Zoals elke zomervakantie van de laatste jaren moest ik opnieuw enkele examens instuderen. Nu, normaal gezien zou dat geen probleem geweest mogen zijn; ik ben het al gewoon om elke keer 4 á 6 herexamens te hebben. En tot nu toe wist ik ook te slagen op (bijna) al die herexamens, en één keer tolerantie voor Algoritmen en Datastructuren. Waarom zou deze keer anders zijn hè?

Wel, het was wel degelijk anders.

Persoonlijk vond ik het pijnlijk omdat ik tot nu toe altijd wel (uiteindelijk) beloond werd voor de moeite die ik in mijn studies stak. En daar had ik mijn zomervakantie opgeven echt wel voor over. Deze keer staat er echter niks tegenover die twee maanden blokken. En dat had een opmerkelijke impact op mijn motivatie voor de latere examens. Zo fel dat ik voor mijn laatste examen "foert" zei, en gewoon met mijn vrienden ging feesten. Dat is nog niet voorgevallen volgens mij.

Thesis

Het meest spijtige aan dit alles, is dat, indien ik had geweten dat ik op geen enkel examen zou slagen, nog een maand extra tijd in mijn thesis had kunnen steken.

Nu, mijn thesis zal nu wel geslaagd zijn, daar niet van, maar het grootste probleem was het gebrek aan objectieve metrieken. Zaken zoals mijn rail- en bewegingsdetector zijn enkel "op het oog" beoordeeld. Ik ben er ook rotsvast van overtuigd dat, moest ik het kunnen meten, mijn oordeel ook bevestigd zou worden, maar da's nu eenmaal niet hoe wetenschap werkt. "Dit ziet er het beste uit" is gewoon niet goed genoeg, en met rede.
Met een extra maand zou ik de dataset die ik nu heb wel kunnen annoteren, wat op zich al een mooie bijdrage is aan het vakgebied, maar ook een baseline voor evaluatie.

Ach ja, 't is nu ingediend en verdedigd, en de contracten zijn in orde. Op dit moment kunt ge het al doorlezen op mijn website, weliswaar nog zonder foto's omwille van diezelfde contracten. Binnenkort zal ik daar wel een definitieve versie kunnen publiceren.

Vrienden

Het is echter niet allemaal kommer en kwel geweest hoor! Na de zware periode kwam er ineens een opportuun moment voor mijn vrienden en mij om nog eens allemaal samen te komen, iets wat al meer dan een jaar geleden was. En weet ge, dat had ik nu eens echt nodig zie.

Dus zo geschiedde. Ondanks wat planningsproblemen kwamen we overeen om op 28 augustus weer naar Jorrits stek af te zakken. Mijn verjaardag! Maar dat was iedereen vergeten dus dat kon ik nog als een verassing laten opkomen. Ben sowieso niet echt iemand die van cadeautjes houdt dus zo erg vond ik dat toch niet. Ik heb het "onthuld" tijdens een spelletje Jackbox; we moesten één waarheid en één leugen over onszelf geven, en iedereen moest raden wat waarheid was. Ik had opgegeven:

Zoudt ge geloven dat twee mensen beweerden dat ik hetero zou zijn? Ik vond het wel een geslaagd moment van de avond.

Naast die plot twist waren er nog enkele andere hoogtepunten van die avond. Zo hebben we Mary ontmoet, Jeroens levensgezel uit de Fillipijnen. En als die naam opmerkelijk Engels klinkt: Blijkbaar is het in de Fillipijnen gebruikelijk om mensen een Engelstalige voornaam te geven, een gevolg van de Amerikaanse kolonisering van de archipelstaat, waardoor Engels de tweede officiële taal is van de Filipijnen. Het gevolg is natuurlijk dat we weinig moeite hebben om te communiceren, maar ik vind het wel leuk om haar Nederlands te horen praten, hetgeen Jeroen Mary probeert aan te leren. Geen overbodige luxe want ze komt bij ons studeren!

Daarnaast heb ik na lange tijd nog eens Maarten kunnen uitnodigen! En ik had hem toch wel gemist hoor, want die lange tijd liep kon ik al in jaren beginnen tellen. Enorm fijn dus om hem terug te kunnen zien, en ik ben alleszins vastbesloten om het niet meer zo lang te laten duren, maar normaal zou dat ook niet meer het geval mogen zijn.

We zijn ook met z'n allen eens naar het EDM afgezakt. Eerst met het voorwendsel om Maarten op z'n gemak te stellen, maar na een tijdje werd duidelijk dat Joris en Mannu met geen stokken te houden waren. En dat was ook lang geleden dat ik daar binnen ben geweest. Ik heb daar ook mijn opleiding van burgerlijk ingenieur alle eer aangedaan door nog niet eens een houten raket in elkaar te kunnen steken, een moment van pure trots. Maar nu ben ik toch lid van de geheime club! Maar dat mag ik niet zeggen want hij is geheim, dus mondje dicht hè.

Bij gebrek aan goede weersvoorspellingen hebben we die dag maar Chinees besteld. En Mary (die blijkbaar echt Chinees kan koken) moest direct mijn wereldbeeld verbrodden 😋 door te zeggen dat alles wat wij in de Benelux als "Chinees eten" bestempelen allesbehalve Chinees is. En ik heb het nadien opgezocht; dingen zoals nasi, babi pangang, kroepoek, … zijn meestal Indonesisch, Indisch of Maleisisch van oorsprong, en dus niet Chinees. Zelfs de loempia zoals wij die kennen is ondertussen zó veranderd dat het meer deel uitmaakt van de Nederlandse keuken dan van de Chinese. Enkel bami an sich is oorspronkelijk nog Chinees. Met zo'n mengelmoes van verschillende keukens is de term "Oost-Aziatisch restaurant" misschien wel accurater, maar laten we eerlijk zijn, "afhaalchinees" is gewoon te gemakkelijk en te ingeburgerd en te leuk om te vervangen, en ik ga de herkomst van mijn eten niet aan mijn hart laten komen als ik er zo van kan genieten.

Oh ja, en de hoeveelheid, hoe kan ik het vergeten. We waren met zeven, en de slimmeriken onder ons dachten dat bestellen voor vier wel genoeg zou zijn, wat ik toch enigzins betwijfelde. 'k Was content dat ik niet te veel had geprotesteerd, want die bestelling voor vier was zelfs nog te veel voor ons om op te krijgen! Sommigen van ons hebben dan maar bakjes meegenomen om thuis verder op te eten, want het zou toch maar zonde zijn hè.

En 's avonds nog een belachelijke maar grappige film gekeken. Al bij al was het een geslaagde verjaardag, en het gepaste begin van een betere periode. Eentje waarin de dingen beter en gemakkelijker gaan. Waarin we niet continu binnen moeten blijven en op een laptopschermpje moeten turen om les te volgen. Waarbij ik naar de campus kan fietsen en op mijn zelfverklaarde kantoortje kan gaan zitten studeren. En eentje waarin ik geen godverdomse covid krijg in het midden van mijn fucking examenperiode. Met fietsen en goed eten en vrienden. Zonder dat flutjesweer maar met zon aan zee en een frisse bries op de fiets. Ik ben hoopvol voor de toekomst, en hoe die evolueert, dat laat ik u volgende maand opnieuw weten!

Footnotes:

5

Oké, 't is misschien iets genuanceerder dan dat, ik denk dat mensen wel "minder perfecte" kersen willen kopen voor een lagere prijs, maar het moet voor de boer ook rendabel blijven om te plukken, en daar knelt het schoentje vooral.

I made a blog

Jan. 27, 2018

If you're reading this, then that means I have succeeded in creating a blog system for my beautiful website. (And also, that Gitar a pretty "presentable" thing is, as of now)

You know it: This means that from this day, I too, will be participating in the creation of the written word. This is coloquially named "blogging".

For the weekly readers this might sound like a joke, because I've been "blogging" for a while now. But this is first permanent blog post, so I'm still saying I started now.

This is one of those meta-posts. I'll be talking about …

📚 Read on

2017; the best year of my life

April 12, 2018

Yeah sorry… But as of writing, I'm up to my neck in work. I'll get on the English translation when I've got some more time, pinky promise.

📚 Read on